مأموران سرّى خود قرار مىداد و كم و بيش براى او مزاحمت‌هايى ايجاد مىكرد و سرانجام هم نتوانست وجود آن حضرت را تحمّل كند ، چون شيوه‌اى را كه حضرت در پيش گرفته بودند براى حكومت خود خطرناك مىديد ، از همين رو آن حضرت را شهيد كرد . هارون هم همين شيوه را در پيش گرفت ، حضرت موسى بن جعفر عليه السلام را سال‌ها در زندان‌ها و تحت نظر نگاه داشت . چون مىدانست شيعه هر دو مقام رهبرى معنوى و دنيوى را از آن امام عليه السلام مىداند . از سوى ديگر نقش و عملكرد امامان معصوم عليهم السلام كه موجب حفظ تفكّر شيعى و احكام اسلام مىشد بسيار بااهميّت بود . مىتوان آن را معجزه آنها دانست و اين كار هم جز با تعليم خاص الهى ميسّر نمىشد . اميرالمؤمنين عليه السلام و امام حسن عليه السلام آن سياست خاص را در پيش گرفتند ، ولى امام حسين عليه السلام به آن نهضت عظيم دست زد . همين‌طور بقيه ائمهء معصومين عليهم السلام هر يك به گونه‌اى عمل كردند ، اگر چنين نمىكردند ، در زير آن ضربات مهلك هيچ راه و روشى كه مخالف آن سياست‌هاى جبارانه باشد ، نمىتوانست باقى بماند ، ولى مىبينيم مذهب تشيّع باقى ماند و تا امروز هم در دنيا به عنوان سنبل اسلام راستين و نويد بخش حكومت عدل جهانى مطرح است . يك نكتهء شايان توجّه اينكه ، ائمهء معصومين عليهم السلام همه وعده مىدادند كه رهبرى معنوى و فكرى و عملى در آينده - در عصر ظهور امام مهدى عليه السلام - با رهبرى سياسى كه پيش از اين از سوى زمامداران ظالم غصب شده بود ، توأم خواهد شد و در سايهء آن ، همه اهداف اسلام تحقق خواهد يافت .